Durup dururken yüzüme yerleşen aptal gülümseme

Kimi bilir kimi bilmez ama bir düzine acemi işten sonra nispeten daha ciddi bir iş çıkararak ilk kısa filmimi yaptıktan sonra içime yerleşen ve de gitmeyen abuk bir mutluluğu buraya taşımak istedim.

O günü benimle yaşayan çok az insan var, kısa filmimin ilk gösterildiği zamanı yani, ve onların tahmin edebileceği bir ruh durumu benimkisi.

Bazen otobüste giderken ya da yolda yürürken o akşamı, o anları hatırlıyorum, çekim yaptığımız zamanları, görüntülerin son halini düşünüyorum ve elimde olmadan suratıma aptalca bir gülümseme yerleşiyor. İşin garibi o gülümsemeyi yüzümden silmek istemiyorum, o aptal gülümseyişi çok seviyorum:)

Herkesin o aptal gülümsemeyle gezeceği günlerin şerefine efendim…

~ by Aysegul Doğan on August 28, 2007.