________SPOILER ALERT________

Dizinin 4. sezonu ile ilgili ağır spoiler içeriyor. İzlemediyseniz direk sağ üst köşedeki kırmızı çarpı işaretine basınız. Evet bütün lost teorilerim patladıktan sonra artık bu diziyi tahmin yürütmeden izlemeye çalışmaya başladım:)(yürütsem de paylaşmıyorum)(no theory, no cry:D)

Müthiş bi sezon sonrası söylemek istediğim ilk şey: 5 ay uzun bir süre:D

4. sezonun yeni karakterleri

Serilere sonradan katılan elemanlar bende hep bir korku yaratır(kitap olsun, film olsun, dizi olsun…).Fakat bu sefer katılan elemanlar diziye bayağı renk kattılar.

Frank Lapidus pilotumuz bir viper pilotu yeteneğine ve bir temel reis havasına hakim olmakla birlikte, son derece komik gelmekte bana.(Bahçıvan’da oynayan Jeff Fahey olduğuna inanmakta güçlük çekiyorum, yaşlanınca insana daha bi benzemiş sanki:D)

Daniel Faraday zaten süper Jeremy Davies oynadı, ekranım şenlendi:)

Zaman yolculuğu,” Sabit”, ada ve gerçek dünya arasındaki zaman farkı gibi benim için çok mühim konuların kilit adamı oldu.

Charlotte ve ghostbuster Miles konusunda nötr’üm çünkü ne ayak olduklarını ben de anlamadım:D

Naomi’yi saymıyorum, zaten sevmemiştim.

Bu Sefer Penny’ nin Botu:

Dizinin sezon finalinde abartı olduğunu düşündüğüm bir kaç şey olsa da( Sawyer’ın helikopterden atlayışı, yüzerek adaya varışı ,artistik hareketler bunlar:D çok yalansın Sawyer, ehue), yine de yerimde oturamadığım, bolca sıçradığım ve “e yok artık” diyerek , keyiften dört köşe izlediğim bir sezon finaliyle bitti 4. sezon.

En çok adamım Desmond ile Penny nin kavuşmasına sevindim:D

Geçen sezon sonu Charlie’nin ölmeden önce konuştuğu Penny adaya bayağı yaklaşmayı başardı ve Des’ini buldu sonunda.(gerçek aşk ne engeller aşıyor arkadaş:D )

Bir sürü yeni soru:

Jin Suşe öldü mü emin değiliz:S.

Bu arada ada yerinden oynadı, zamanda mı yoksa mekanda mı, yoksa her ikisinde de mi? Bilemiyoruz.

Locke neden takma isim kullandı? Neden öldü?

Claire neden Aaron’ ın adaya dönmesini istemiyor?

Şu Richard ne ayak ?

Sun ne işler çeviriyor?

Nadia’ya ne oldu?

Daniel Faraday okyanusun ortasında mı kaldı?

Hala 4 ayaklı heykel, black smoke, jacob  ile ilgili sorular cevap bulmuş değil.

Zaman Yolculuğu varsa nerde De Lorean???  :D

Soru soruyorum soruyorum, duvar!

Ama ben bu diziyi böyle seviyorum:D

Çok dağınık yazdım o yüzden daha fazla yazmak istemiyorum.

Çok keyifli bir sezondu=)

]]> http://aysedune.wordpress.com/2008/07/12/lost-4-sezon-sonra/feed/ 0 aysedune http://aysedune.wordpress.com/2008/05/03/pisiforce/ http://aysedune.wordpress.com/2008/05/03/pisiforce/#comments Sat, 03 May 2008 14:45:23 +0000 Aysegul Doğan http://aysedune.wordpress.com/?p=137 ]]>

Fatih ‘in Yağmur adlı entry’ye girdiği yorumu gördüm bugün, tekrar okudum. O kadar hoşuma gitti ki buraya post olarak girmek istedim.—>

tebrik ederim pisican.
Güzel paylaşım. ihya olduk. kah güldük kah ağladık. bir ara gözümüz buğulandı ama sorma neden? sorma. sorucaksan adam gibi sor. türkçe dil bilgisi kurallarına uy. ama cevap vermeyebilirim. verebilirim de. halet-i ruhiye bu sonsuz değişkene bağlı olarak şekilleniyor. bir kuantumluk var burada ama hadi neyse. yormayalım kafayı.zaten sodyum eksikliğim var. sinir hücrelerimin potosyum pompalarını belediye mühürledi. küresel ısınma malum. dediler ki düşünme o kadar. memleketi mi kurtaracaksın dediler bana.biliyo musun? arka da we will rock you çalıyorlardı pis pis. bir de ayakları pisti adamların eve kadar girdiler batırdılar bizim evi annem çok kızdı ama dedim nasılsa temizlikçi gelecek ama annem evin ortalama temizlik seviyesini düşürceğine dair bir powerpoint slaytı yapınca beşten ona kadar ikna oldum. zaten temizlikçi kadına sınıf farkı force unu yerlere düşürmeme konusu tekrar gündeme gelecekti ki babamın yaptığı son dakika önergesiyle kanun olmaktan çıktı. konu danıştaya gitti. sonuç ne çıkar bilmiyorum. kuzanim dilara varya eğer aksi yönde karar çıkarsa halka gideriz dedi bir aile toplantısında ama kapılar kapalıydı. kapalı kapılar arkasında konuşulmasın dedim. bunları halkla paylaşalım velhasıl diye ne kadar altını çizdiysem de kardeşim ömer söz Hulk ın dır diyerekten beni moralmen çökertmeye çalıştı. elmastan sert gururum bu cuntacı anlayışa karşı boyun eğmedi ve kağıthane deresinde bir tarRock adlı alternatif,muhalif, ilerici ve diğer pozitif akılcı öğelerden mustakil 3 oda bir salon bir konser yaptım. deredeki çingene çocukları amatör gruplarla tanıştırıp çingene müziğine farklı bir soluk getirmeye çalıştıysam da çocuklar dereden kolibasili kaptıkları için ortaya çıka çıka mastika mastika ile şakşukanın futurist bir hardcore kırma coverı çıktı.

oh be bilinç altım ne kadar doluymuş.yazdım rahatladım.

bana bu şekilde textbox verirsen sonu bu olur.

From Yağmur, 2007/07/21 at 8:08 PM

Adam Fawer’ın yeni kitabı çıktı efendim, ilgililere duyurulur.

Kitap hakkında bi şeyler yazmak isterdim{çok beğendim, şahane gibi gibi} ama henüz okumadım:(

ve maalesef haziran sonunda anca okuyabileceğim:(

NOTT:::: D&R’dan indirimli alınabiliyormuş kitap…

kitap hakkında detaylı bilgi

Ya arkadaşlar Heroes beni resmen hayal kırıklığına uğrattı, ben cnbceden takip eden biri olarak bütün sezon boyunca tüm aksiyonun sezon finaline saklandığını umuyordum ama o kadar sönük bir sezon finaliydi ki, bu kadar gürültü bu dizi için mi koparıldı dedim.

Şimdi bütün sinir ve dumur olduğum konuları anlatayım.

Bütün bir sezon boyunca gerçek potansiyellerini sezon finaline sakladıklarını düşündüğümüz hiç bir karakterin potansiyelini göremedik.
Ben Nikki ‘nin gücünü görürüz diyordum anca bir kez vurabildi Sylar’a.
Hiro bütün sezon boyunca bir gaza geldi, bir söndü, sonunda o da anca bir kılıç darbesi vurabildi Sylar’ a ve o darbenin de başarılı olup olmadığını bilemiyoruz : S
zaten hemen akabinde Sylar onu uçurdu, ölüm döşeğinde haddini bildirdi.
Şimdi sorarım size hani ponpon kızı kurtaran dünyayı kurtarıyordu, ne yaptı abi Claire, babasını ikna mı etti, bu mudur yani, e abisi gelmese Claire Peter ‘ı vurup gene durduracaktı patlamasını ve sonra Peter’ da olaydan sağ sağlim kurtulacaktı. Nathan sırf birileri ölsün de insanlar üzülecek bir şey bulsun diye öldü.

Ayrıca Nathan ‘ın bomba patlarsa amerika’nın bana ihtiyacı olacak, dünya’nın bana ihtiyacı olacak derken dünyanın amerika’dan ibaret olduğunu ima etmesi, olayı “dünyayı biz yönetiyoruz ha ha” ‘ya getirmesi beni çok sinirlendirdi.

Ando ‘ya da kıl oldum:)
Hiro’ya diyor ya, bana hep en sevdiğin hikayeleri anlattın; akabinde sıraladığı hikayeler hep amerikan kardeşim, sadece sonunda bi tane var kensei midir nedir?
Sen git dünyanın en efsanelerle dolu kültüründe doğ, büyü, yetiş, hala amerikan kahramanlarından bahset, olm japon musun amerikan mısın?Ne ayaksın söyle bana ya?

Sonuçta kahramanlardan oluşan bir grubun hikayesi olarak çıkıyor ortaya ama ben bi kahramanlık göremedim.
X-men daha iyi hatta.

Son bir şey eklemek istiyorum, bütün sezon bir Sylar’ la geçti, o kadar kahraman toplandınız, bir numaranızı göremedik. Sylar kadar olamadınız.

Bu dizi için neden bu kadar gürültü patırtı koparıldı çözemedim.
Bi de Lost’ la kıyaslamıyorlar mı, çok gülünç oluyor doğrusu.

Umarım 2. sezon süper olur da, bu kadar izlediğimiz boşa gitmez.

~~~~notlar~~~~
2yuzdeki yazımdan kopyaladım, utanmadan burda da yayınladım olayına giriyorum.gelecekte daha da fazla gireceğim çünkü okul başlıyor:(

Otomatik Portakal etkisi, bir durumu bir şekilde yorumladıktan sonra, aslında yorumladığınız şeyin tam tersinin doğru olduğunu anlamanızla girdiğiniz ufak çaplı şok durumunda kullanılır.

Otomatik Portakal bu tür çelişkilerle doludur. Herşeyden önce Alex’le başlayayım. Mavi gözleri, yumuşak sesi, elindeki süt bardağı ve masum ifadesiyle adeta  bir bebek gibi görünen Alex, aslında en çok zevk aldığı şey, 3 arkadaşı ile sokaklarda terör estirmek olan “evlerden ırak olsun” bir insan. (1.OPE) Hayatının merkezini şiddet, seks ve hırsızlık oluşturuyor. Ama bir gün arkadaşlarından yediği bir kazıkla kendini hapiste buluyor. Burada Alex’in İncil’i okuduğunu görünce, ulan adama bak, doğru yola döndü derken, aslında kendini İsa’ya işkence ederken hayal ettiğini görünce dumura uğruyorsunuz.(2. OPE)

Sonra Alex hapisten erken çıkmak için deneysel bir tedavi yönteminin deneği olmayı kabul ediyor. Ama bu tedavi sonrasında Alex (ondan en çok nefret ettiğiniz zamanda) aklından kötülük geçmeyen, tamamen masum bir “insana” dönüşüyor(3.OPE). Hatta onun çılgınlığının sembolü olan sevgili yoldaşı Beethoven’ın 9. senfonisini bile dinleyemez oluyor. Alex süt dökmüş kediye dönüyor. Alex’e acımaya, onu anlamaya ve sevmeye başlıyorsunuz.  Fakat bu sefer de geçmişinde yaptığı hatalar onun yakasına yapışıyor. Felç ettiği adam başta, herkes Alex’ten intikam almaya başlıyor, buna ailesi de dahil olmak üzere. Bu intikam seanslarından birinde, Alex, kendini, şiddeti çağrıştıran herşeyden kaçma çabasıyla, evin penceresinden dışarı atıyor ve her yerinin kırılıp dökülmesi (doğal) sonucuyla hastaneye kaldırılıyor.Bu kazadan sonra insanlar Alex’in artık iyi bir insan olduğunu anlıyor ve onu affediyor, baş tacı ediyorlar. Bu noktada Alex’in kazanın etkisiyle tekrar eski kötülüğüne döndüğünü görüyoruz ve filmin son dumurunu yaşarken, film bitiyor.(4. OPE)

Kısaca bu dumurlara ben Otomatik Portakal Etkisi diyorum çünkü hiç bir filmin bu dumur durumunu daha iyi yaşattığına rastlamadım şimdiye dek. Hatta Fight Club’ın sonuna doğru bile dumura uğrayınca, ohannesburg, otomatik portakal var bu filmde, amanın, şeklinde yorumladığım oldu.Kısaca benim için bir  ”generic name” oldu. ( bir grup şeyi grubun öncüsüyle anmak. ( bknz. kağıt mendil için selpak demek) 

Otomatik Portakal etkisi çok uzun sürebilir ya da bir şimşek çakması kadar kısa zamanda gerçekleşebilir. Bir anda feleğiniz şaşabilir. Bu da böyle bir Aysedune yaklaşımı. Hayırlı uğurlu olsun.

Basitçe, başarının ve yenilginin öyküsü bu.
“No work no gain” kardeşim, hiç bir başarı kolay yoldan kazanılmaz diyerek bu klibe link veriyorum.

Ayrıca çocukluğumun repliklerinden biridir Rocky’nin Edriyıınn Edriiyıınn diye bağırışı. Bu da Altantois’in rocky hali ama Eliiif Eliiif diye bağırıyor!!!:)

Hadi 80lere bir dönüş yapalım…

.

.

Kimi bilir kimi bilmez ama bir düzine acemi işten sonra nispeten daha ciddi bir iş çıkararak ilk kısa filmimi yaptıktan sonra içime yerleşen ve de gitmeyen abuk bir mutluluğu buraya taşımak istedim.

O günü benimle yaşayan çok az insan var, kısa filmimin ilk gösterildiği zamanı yani, ve onların tahmin edebileceği bir ruh durumu benimkisi.

Bazen otobüste giderken ya da yolda yürürken o akşamı, o anları hatırlıyorum, çekim yaptığımız zamanları, görüntülerin son halini düşünüyorum ve elimde olmadan suratıma aptalca bir gülümseme yerleşiyor. İşin garibi o gülümsemeyi yüzümden silmek istemiyorum, o aptal gülümseyişi çok seviyorum:)

Herkesin o aptal gülümsemeyle gezeceği günlerin şerefine efendim…

Serinin ikinci halkası olarak sizlere tüm zamanların en iyi gruplarından biri olan U2 nun albüm kapaklarını sunuyorum.

Hani derler ya zaman tünelinde bir yolculuk yapalım. İrlanda’ lı grup Bono,theEdge, Larry ve Adam ‘dan oluşmakta.İnsan Hakları ve sosyal adalet için bir çok sivil çalışmaya yardımda bulunmuş bir grup. 22 adet grammy ödülü var.(ohannesburg çünkü müzik tarihinde en fazla grammy alan grup!). grubun asıl kurucusu Larry (baterist) ve grubun ilk adı aslında HYPE ve fakat daha sonraları grup U2 adı ile sahne almaya başlıyor ve gerisini biliyorsunuz,efsanevi rock grubu oluyorlar:)

Boy – 1980
October – 1981 
War — 1983
Under a Blood Red Sky — 1983
The Unforgettable Fire — 1984
Wide Awake in America — 1985
The Joshua Tree — 1987
Rattle and Hum — 1988
Achtung Baby — 1991
Zooropa — 1993
Pop — 1997 
Best of 1980-1990 — 1998
Best of 1990-2000
Million Dollar Hotel
All That You Can’t Leave Behind — 2000
How to Dismantle an Atomic Bomb — 2004

~~~~notlar~~~~

*Million Dollar Hotel için yaptıkları soundtrack albüm harikadır.

*Bu filmin senaryosu Bono ‘nun bir hikayesi üzerine kurulmuş. Wenders ve Bono arasında ilginç bir bağ var.

U2′ nun Until the End of the World şarkısı da Wenders için yazılmış. 

Aslında bir seri olarak hazırlamayı düşündüğüm albüm kapakları programının ilk halkası olacak bu yazı.

Neden Bryan Adams’ la başladığıma gelince, 13-16 yaşlarım arasında en çok dinlediğim şarkıcıydı. Tabi başkaları da vardı U2 gibi ama toplam zamanı düşününce  Bryan Adams’ ın o çağımda en çok dinlediğim müzisyen olduğunu görüyorum. Biraz daha büyüyünce tabi U2′ ya yatay geçiş yaptım (bknz. Olgunluk)

Bu kanadalı; 1959 doğumlu, nedendir bilinmez filmlere çok güzel şarkılar yapabilen bir adamdır.  Fotoğrafçılıkla da uğraşmıştır, hatta çektiği fotoğrafları bir çok kez dergilerde yayınlanmış, sergilerde yer almıştır.

Bryan Adams — 1980
You Want It, You Got It — 1981
Cuts Like a Knife — 1983
Reckless — 1984
Into the Fire — 1987
Live!Live!Live! — 1988
Waking Up The Neighbours — 1991
So Far So Good — 1993
18 Til I Die — 1996
Mtv Unplugged — 1997
On a Day Like Today — 1998
Best Of Me — 1999
Spirit –2002
Room Service — 2004
Anthology — 2005

~~~~notlarrr~~~~

* albüm kapaklarının çoğu siyah- beyaz ve yanında kırmızı var bazılarında. Mütevaziliği albüm kapaklarına da yansımış derim.

*1981 de çıkan ” You want it, you got it ” in kapağına bakınca aklıma Michael Jackson’ ın kısa paçaları ve beyaz çorapları geldi:)

* gereksiz bilgi : bryan adams vejeteryandır.

*Türkiye’ de ilk kez stadyum konserini veren adamdır ayrıca, bi de1999′da İstanbul’ da tekrar konser vermiştir. Hatta ben de gitmiştim. [1999-1984=15 (13-16 aralığında:) )]

8 mayıs 1963 doğumlu fransız bir yönetmen. Anne müzisyen, baba ressam, alın size bir Kuisatz Haderah daha(bknz. Liza Minelli). Kendisi daha sadece 2 uzun metraj filminin yönetmenliğini yaptı ama çektiği video klipler, yazdığı senaryolar yüzünden çoktan kuşağımızın(benim kuşağımın en azından) favori yönetmenlerinden biri oldu.

Aslında Michel Gondry bir müzisyen olarak başlamış her şeye, daha sonra video klipler çekmiş ve en sonunda senaryo yazarlığı durağına uğradıktan sonra yönetmen olmuş.

Eternal Sunshine of the Spotless Mind ve Science of Sleep gibi kendileri ayrı 2 yazı yazılmasını gerektirecek süper film yaptı. İkisinde de kendine has havasını ve yeteneklerini sergilemeyi bildi. Sanırım bu mütevaziliği ile birleşmiş orjinal sinema anlayışı onu farklı kılıyor ve sevdiriyor.Science of sleep’te yaratıcılığını da konuşturdu.

Şimdi sizlere bu dehanın videolarını sunuyorum. İlki Chemical Brothers‘ın Star Guide adlı klibi, ikincisi de bu klibin yapım öncesi süreci. ikinci video özellikle Gondry’nin beyninin akışını merak edenler için ilginç olacaktır.

Bu da Daft Punk ‘ a yaptığı Around the World klibi.

Bu da Radiohead‘e çektiği Knives Out; Science of Sleep’le benzerliğe bakın, adam olacak çocuk klibinden belli oluyor:)

~~~~notlar~~~~

*İnternette Gondry’nin başka çalışmaları da var, hepsini buraya koymak istemedim, zaten son zamanlarda videolardan gidiyoruz, ama izlenilesiler, ben ne yapayım.

* Sevgili Akif’e Star Guide konusundaki bilgilendirmesi için teşekkür ederim. ( bknz. Intermedia workshop @ Summer of 2007 )

Kasım’ da gösterilmeye başlanacak 4.sezondan ilk teaser scifi.com’da yayınlandı ve buradan anlaşıldığı üzere Admiral Cain’in komutasında Pegasus’ un başından geçenleri öğrenenebileceğiz. Ben Cain karakterini çok beğenmiştim. Tüm o sertliği ve uyuzluğu altında çok sıkı bir disiplin barındırıyordu ve ben bu kadının neler yaşayıpta bu hale geldiğini çok merak ediyordum.

4. sezonda onu tekrar görmek çok güzel olacak bence. Ben her zaman dizide sadece 3 bölümde yer aldığı için duyduğum üzüntüyü paylaşırdım arkadaşlarımla. Süper olacak süper… demedi demeyin…

evet en sonunda ben de bu diziye bir el atayım, benim diyeceklerim var kardeşim, ben de fikir beyan etmek istiyorum diyerekten bu başlığı açıyorum, hayırlı uğurlu olsun amma velakin lütfen diziyi bitirmediyseniz okumayınız. Aramızda “spoiler” olarak tanımladığımız iğrenç, diziden alınan keyfin(afedersiniz) içine edici bilgiler dolmakta taşmaktadır.

Madde madde gideceğim, düzensiz ve spontane ilerleyeceğim, dağıldığım yerlerde toparlamakta kendinizi özgür hissediniz.

♣ Şimdi dizide geçen bir cümle üzerinden giderek başlamak gerekirse;;;;

“Only fools are enslaved by time and space” . Biliyorsunuz jacob denen görünmez olabilen bir “kişi” ya da güç ya da enerji var adada ve Jacob’ ın görünmez olmasından anladığımız kadarıyla kendini maddeden ve mekandan kurtarmışa benziyor.

Walt özel bir çocuk, bir çok teoride insanlar bunu farketmiş ve üzerine gitmiş.Bence Jacob özellikle Walt’u kaçırmak istedi çünkü Jacob “Voldemort*” gibi başka insanların görünümüne sahip olabiliyorsa ya da onların şeklinde cisimlenebiliyorsa ve bunu sadece özel bir insan üzerinden yapmak zorundaysa cisimlenmek için Walt’a ihtiyacı var. Ve 3. sezon finalinde Walt büyümüştü ve adada görünüyordu. Walt gerçekten adada olmadığına göre o kişi Walt ‘un şeklinde cisimlenmiş ve zamanda daha farklı bir şekilde ilerlemiş olduğundan daha büyük bir Walt olarak görünen Jacob’tı. Buradan varmak istediğim nokta Jacob’ın hem zamandan hem de mekandan bağımsız olduğudur. “Only fools are enslaved by time and space” sözü bu yüzden bu kadar önemli. Jacob akılllıların tarafında.

♣ Peki jacob nasıl zamandan ve mekandan bağımsız olabiliyor?

Bence bir kuruluş ya araştırarak ya da şans eseri maddeyi zamandan ve mekandan bağımsız hala getirmeyi başarmış olabilir.Bu kuruluş da Penny’nin babası Widmore’un finanse ettiği bir kuruluş olabilir. Jacob’da bu kuruluş çalışan bir doktor ya da bir denek olabilir. Ve bu şekilde zamandan ve mekandan bağımsız hale gelebilmek dahil olmak üzere bilmediğimiz bir çok özellik kazanmış olabilir. Ve fakat daha sonra kuruluş jacob’ı kontrol etmeyi becerememiş olabilir, e jacob artık görünmez olabiliyor ve zamanda keyfince geziyorsa kontrolden çıkmıştır tabi. O Orientation’ daki adamın bir kolu yoktu hatırlarsanız, bence onu jacob kopardı:) adam tehlikeli kardeşim.

♣ Jacob’ı nasıl kontrol altına alacağız?

işte Dharma Initiative burda devreye giriyor. Dünyayı bu tehlikeli güçten; jacob’tan kurtarmak için manyetizmayı kullanıyorlar ama bunu kullanırlarken çok dikkatli olmaları gerek ve biriken enerjinin de düzenli aralıklarla dağıtılması gerek. Bu yüzden bir istasyon var ve 108 dk da bir basılan ve biriken enerjiyi boşaltan bir mekanizma hazırlanmış. Bu yüzden düğmeye basmak çok önemli.

♣ Desmond zamanda geziyor …

Desmond o anahtarı çevirdikten ve ambar havaya uçtuktan sonra hayatının gözünün önünden geçtiğini ama o görüntülerin daha sonra tamamen kaybolmadığını ama farklı olduklarını söylemişti. Artık geleceği de kapsıyordu bu görüntüler. Desmond artık kısmen zamandan ve mekandan bağımsız hale geldi. Yani jacob’ın bir özelliğini kısmen kazanmış durumda aslında. Ve bence gelecek sezonlarda bir şekilde belki de jacob’ ı durdurabilecek tek kişi Desmond olacaktır. Desmond o adaya düşen tek akıllı bu arada, neden mi? Only fools are enslaved by time and space. Desmond artık azad oldu.

♣ 3. sezon finalinde öldüğünü gördüğümüz kimdi?

Bence Benjamin’di. Bir çok insanın aksine ben ölenin kesinlikle Sawyer olduğunu sanmıyorum. Kate “he will be wondering me” derken bence Sawyer’ı kastediyordu, onu evde bekleyen adadan kurtulduktan sonra birlikte olmaya devam ettiği Sawyer. Ölen de neredeyse tüm hayatını adada geçirmiş ve dışarda hiç bir tanıdığı olmayan, ölse kimsenin mezarına uğramayacağı bir adam. Sadece Jack, Ben’in sözünü dinlemediği ve adadan kurtulmaya çalıştığı için vicdan azabı duyuyor ve onun cenazesine gitti, çünkü Ben haklıydı,” bunun geri dönüşü yok Jack, bu yaptığın en büyük hata olacak” demişti.

Kate de Ben ‘in öldüğünü duyunca Ben’e olan nefretinden dolayı”niye gideyim banane” der gibi baktı.

♣ Diğer bi konu; bence Hurley 4. sezonda çok büyük yer alacak, belki de adaya dönmek konusunda diğer insanları o ikna edecek çünkü bu haliyle kimse Jack’ e güvenemez(Kate dahil).

* Voldemort Harry Potter serisindeki kötü büyücü. Hala okumadıysanız, gidin, alın, okuyun, ayıptır yaaw…

* bu düşünceler ve teori bana aittir;; sadece Walt gibi özel çocukların adada kullanıldığı bilgisini bi yerde okumuştum, aldım ve geliştirdim. Okumasaydım da geliştirirdim zaten

*bu da eğer lost teorilerinden hoşlanıyorsanız bakabileceğiniz başka bir teori benim hoşuma gitti.

http://www.bildirgec.org/yazi/lost-ve-genetik-kopya-teorisi 

******* İşte bu da “Only fools are enslaved by time and space” in geçtiği bi sahne ama sadece sahneyi tersten izlerseniz anlaşılıyor, video o sahnenin önce normal akışını sonradan da tersten akışını göstermekte ve benim tüylerimi diken diken etmektedir. (resmen tırstım.)

1972 yapımı bir Bob Fosse filmi.

All That Jazz‘in yönetmeni ve Chicago‘nun yazarı aynı zamanda.

Müzikal filmler kulvarında Cabaret bir milattır.

Konusundan giriyorum efendim;

1930lu yılların Berlin’i, Nazi hareketlerinin organizeleştiği ve yönünün belirlendiği hassas zamanlarda bir Cabaret’de başlıyor olaylar.

Master of Ceremonies size diyor ki, problemlerinizi dışarda bırakın, burda hayat güzel, kızlar güzel, hatta orkestra bile güzel.

Sally Bowles(Liza Minelli, aşık olunası insan) Caberet’ de çalışan, hayali oyunculuk olan, son derece yetenekli, zeki, komik ve güzel bir şarkıcı; bir gün İngiltere’den gelen Brian’la tanışır ve çok zıt karakterlere sahip olmalarına rağmen çok iyi anlaşırlar ve kısa zamanda ayrılmaz bir ikili olurlar. Ama gelin görün ki, mütevazi Brian’ımızla çılgın ve girişimci Sally’mizin arasına Sally’i prodüktörlerle tanıştırabilecek güçte ve zenginlikte Maximillian giriyor. İşte olaylar bu noktada karışıyor(hem ülkede hem bizimkilerin ilişkisinde) şimdi Sally ne tarafa dönsün(Almanya ne halt yesin? e seçimler yakın:) )E sonrasını anlatmayayım filmi görmeyenler için.

Filmde Nazi yükselişinin etkilerine de yer verilmiş, özellikle masum görünüşlü bir çocuğun söylediği marş, bana o marşı bir sevgi ürünü sandığımda ve fakat daha sonra kameranın çocuğun üniformasını göstermesi ve marşın sözlerinin içeriğinin nereye gittiğini anlamamla bi anda Otomatik Portakal* etkisi oluşturdu(*bu etkiyi daha sonra bloğumda sizlere anlatacağım, şimdilik bilin ki bu zıtlıkların oluşturduğu şok).

Filmde şarkıların güzelliğine girmesem mi altından kalkamam mı, desem de inanmayın sakın; oturdum kendimi adadım, yazacağım:D:D

Liza Minelli gibi bir ses ve fizik bu dünyaya çok nadir gelir kanaatimce. Çünkü hem sesi hem fiziği alışılagelmişin dışında ve sesini kullanışı, şarkıları söylerken dikkat edin, o kadar profesyonelce ki, ….* halt etmiş diyesim geliyor(*adı bende saklı). Minelli kesinlikle döneminin ekolü olmuş ve bir dönem (tıpkı Uma Thurman’ın Ucuz Roman etkisi gibi, ki kendisi de benzer) Sally gibi koyu küt saçlar, fransız kahküller, boyalı uzun tırnaklar, erkeksi giyiniş ve tavırlar popüler olmuş. Şimdi bu kadın ne söylese izlenir ve dinlenir kardeşim, o kadar göz kamaştırıcı ki, o kadar büyüleyici ki, yani ne desem boş, hele o kıkırdama tarzı gülüşü yok mu?

Filmin açılışındaki trompet sesleri zaten merakı artırırken, bir anda karşınıza Master of Ceremonies çıkıyor ve onun eşsiz yüzü, makyajı ve sesi size “Wilkommen” diyor;;;bu giriş(entr’acte) tek kelimeyle müthiş, çünkü o kadar akılda kalıcı ki; Aynı zamanda film size kesinlikle Cabaret’ de olduğunuzu hissetiriyor.

Favorilerimden devam edeyim; “Mein Herr“….hmmmm işte Minelli’nin tüm yeteneğini sergilediği performans, filmin gidişatında da önemli yere sahip , çünkü Brian ilk kez Sally’i sahnede izliyor,ve aslında biz de öyleyiz. Yani bu çılgın kızın yeteneklerini merak ediyoruz.

“Maybe This Time “, hala benzeri yok,Brian ve Sally yakınlaşmışken onların aşkını bu şarkı ile görmek ve Sally ‘nin mutluluğunu “Maybe this time, he will stay” diyerek çoşkuyla anlatmasını izlemek SÜppperrrrrRRR bi keyif .

“Money, money“; bunun da benzeri yok, master of ceremonies ile birlikte düet yapıyor Sally. Tam da iki aşk arasında kalmışken ve birinde para, diğerinde aşkı bulacağını bilirken.

-tak tak, at your window…

-who’s there?

-Hunger

-uuu hunger :O si ya love flies out the door!

ve son olarak da “Life is Cabaret“; ben her izleyişte bu sahnede Sally’ nin ağladığını düşünmüşümdür ama show must go on diye içinden geçirmiş olacak ki, kahkalarla söyler bu şarkıyı, tüm çoşkusu ve çılgınlığı üstünde, “When I go, I’m going like Elsieee” der ve beni bitirir. Yanlız ölecek belki ama mutlu olacak çünkü hayat bir kabare ve Sally kabarenin tam ortasında, hayatın tam ortasında. Bu şarkıyı dinlerken tüyleri diken diken olmayanlar çoşku duygusunu yeniden kazanmak için bungee jumping falan yapsın

~~~~notlarrr~~~~

*Master of ceremonies joel grey tarafından canlandırılmış, o yüzü gören unutamıyor.

*Cabaret ve All That Jazz bu sene İstanbul Film Festivali’nde de gösterildi. Sinemada izlemek daha bi keyifli takdir edersiniz.

*Filmin başındaki izleyici portresine ve sonundakine bakarsanız, Cabaret içinde herşeyin aynı kaldığını fakat dışında çok şeyin değiştiğini görebilirsiniz.(nazi işaretine dikkat!!!)

*Liza Minelli Judy Garland’ın kızı. Babası da zaten yönetmen Vincente Minelli.Yani bir araya gelip bi Kuisatz Haderah ortaya çıkarmışlar, yeteneğe şaşmamak lazım.

*Liza Minelli Cabaret’deki performansıyla oscar almış efendim. 3 tane de Tony ödülü var(ohannesburg) .

Aslında N.Ş.A.’da aşk filmleri üzerine yazmam ama sıradışı aşk filmleri bazen beni üzerine yazmaya zorluyor efendim. Geçen gün bir vesileyle bu film hakkında 1 sayfalık bir yazı yazmıştım, biraz kırparak, biraz da değiştirerek buraya aktarmak istedim.Filmin sonuna dair “spoiler” denebilecek bir şeyler var, son paragrafı okumayabilirsiniz,,,dikkat!!!

Before Sunrise, 1995
Yönetmen: Richard Linklater
Oyuncular: Ethan Hawke, Julie Delpy

Her gün yola çıktığınızda mutlaka birileri ile gözgöze gelirsiniz ama o kişinin kim olduğunu bilmezsiniz ve asla bilemeyeceğinizi düşünürsünüz. Peki ya bir seferliğine o kişiyle gözgöze gelmekten fazlasını yapsaydınız, ona merhaba deseydiniz, kim olduğunu dinleseydiniz, neler olabileceğini hayal ettiniz mi?

Filmde geçen bir replikte, Celine “Neden herşey karmaşık olmak zorunda?” diyor. Film boyunca içten içe günlük hayatımızda yapmayı birçok nedenden ötürü istemeyeceğimiz ya da cesaret edemeyeceğimiz bir şeyin aslında ne kadar basit olabileyeceğini görüyoruz; konuşmak; bize tamamen yabancı olan bir insanla paylaşabileceğimiz bir şey olduğunu hissettiğimiz zaman onunla iletişim kurmak.

Bu filmi izlediğinizde kendinizi bir peri masalı ya da Özel Bir Kadın ( Pretty Woman, 1990 ) ’ı izlemiş gibi hissetmiyorsunuz. Gerçek bir olaya tanıklık etmiş gibi ya da filmde geçtiği gibi, bir belgesel kanalında insanlar üzerine bir belgesel izlemiş gibi hissediyorsunuz. Sanki Jesse ve Celine kendi özel günlerini yaşıyorlar ve biz hakkımız olmadan onların gününü izliyor, tanık oluyoruz.

Film yönetmenin diğer fimleri gibi basit bir düşünceyle ve sade bir anlatımla aslında ne kadar çok şey anlatılabileceğini gösteriyor. Linklater’ın diğer filmlerinde de az sayıda oyuncu ve bol replik olduğundan bu filmde de çizgisini değiştirmeden basitliğin etkileyici olabileceğini kanıtlıyor.

Filmde hayata dair o kadar çok şey var ki: çocukluk, ölüm, yalnızlık, terk ediliş, aile, hayaller, arzular, nefret, savaş, kader, kadın/ erkek ilişkleri, doğa ve yolculuk gibi daha birçok tema sıralanabilir. Filmin çoğunun diyaloglardan oluştuğunu düşünürsek, ortalama bir aşk filmine kıyasla, bu filmde diyaloğa ne kadar önem verildiğini ve 97 dakikaya ne kadar düşünce sığdırıldığını farkediyoruz.

Eğer aşk filmi türü dâhilinde farklı yerleri olan, masalsı ve gerçekçi aşk filmleri içinden gerçekçi olanları seviyorsanız, bu filmi de seveceksiniz, tıpkı Clementine ve Joel ‘i Eternal Sunshine’ da izlediğiniz gibi izleyeceksiniz. Filmin sonunda ayrılmayacaklarını düşünüp, en sonunda şaşıracaksınız ve Jesse ve Celine yollarını ayırıp farklı camlardan farklı şehirlere giden yollara baktıklarında aynı şeyi düşüneceksiniz. Bu gece onların hayatlarında yaşadıkları en güzel geceydi.

Cem Adrian’ın Makina’daki canlı performansı, Denizhan ‘la düet yapmış(ben de tanımıyorum:S) , şarkı benim çok hoşuma gitti, cem adrian dinlemişliğim yoktu bugüne kadar, yoksa hata mı ettim bilmiyorum:S?!

Bana sinemayı sevdiren şeyleri listelemem gerekse en başlarda mutlaka Tim Burton yer alırdı. Hayal gücü, yaratıcılığı, kendine özgü çizgisi, görsellik anlayışı ve öykü anlatmadaki başarısı yüzünden her filmini defalarca izlememe sebebiyet vermiştir. Daha çocukken BettleJuice’ u her görüşümde büyük bi keyifle ekranın başına kitlenmelerim aklıma geldi şimdi. O zamanlar başlayan Tim Burton ilgim büyüyünce azalacağı yerde, yapıtlarını bir bir keşfetmemle daha da arttı. Bu aralar Samet, Altan ve Zafro’yla paylaşırken neden herkesle bunu paylaşmayayım diyerek Vincent adlı 5 dklık stop-motion filmini bloğumdan sizlerle paylaşmaya karar verdim.E buyrun efendim…

http://rapidshare.com/files/43216211/timburton_s.avi.html

Filmdeki anlatım Burton’ın çok sevdiği oyuncu Vincent Price tarafından seslendiriliyor.İşte filmdeki şiir;

VINCENT

Vincent Malloy is seven years old
He’s always polite and does what he’s told
For a boy his age, he’s considerate and nice
But he wants to be just like Vincent Price

He doesn’t mind living with his sister, dog and cats
Though he’d rather share a home with spiders and bats
There he could reflect on the horrors he’s invented
And wander dark hallways, alone and tormented

Vincent is nice when his aunt comes to see him
But imagines dipping her in wax for his wax museum

He likes to experiment on his dog Abercrombie

In the hopes of creating a horrible zombie
So he and his horrible zombie dog
Could go searching for victims in the London fog

His thoughts, though, aren’t only of ghoulish crimes
He likes to paint and read to pass some of the times
While other kids read books like Go, Jane, Go!
Vincent’s favourite author is Edgar Allen Poe

One night, while reading a gruesome tale
He read a passage that made him turn pale

Such horrible news he could not survive
For his beautiful wife had been buried alive!
He dug out her grave to make sure she was dead
Unaware that her grave was his mother’s flower bed

His mother sent Vincent off to his room
He knew he’d been banished to the tower of doom
Where he was sentenced to spend the rest of his life
Alone with the portrait of his beautiful wife

While alone and insane encased in his tomb
Vincent’s mother burst suddenly into the room
She said: “If you want to, you can go out and play
It’s sunny outside, and a beautiful day”

Vincent tried to talk, but he just couldn’t speak
The years of isolation had made him quite weak
So he took out some paper and scrawled with a pen:
“I am possessed by this house, and can never leave it again”
His mother said: “You’re not possessed, and you’re not almost dead
These games that you play are all in your head
You’re not Vincent Price, you’re Vincent Malloy
You’re not tormented or insane, you’re just a young boy
You’re seven years old and you are my son
I want you to get outside and have some real fun.

”Her anger now spent, she walked out through the hall
And while Vincent backed slowly against the wall
The room started to swell, to shiver and creak
His horrid insanity had reached its peak

He saw Abercrombie, his zombie slave
And heard his wife call from beyond the grave
She spoke from her coffin and made ghoulish demands
While, through cracking walls, reached skeleton hands

Every horror in his life that had crept through his dreams
Swept his mad laughter to terrified screams!
To escape the madness, he reached for the door
But fell limp and lifeless down on the floor

His voice was soft and very slow
As he quoted The Raven from Edgar Allen Poe:

“and my soul from out that shadow
that lies floating on the floor
shall be lifted?
Nevermore…”

6. kitabı okuduktan sonra yazmıştım, bakalım Rowling’in yazdıklarıyla ne kadar paralel olacak? 7. Kitap 21 Temmuz’da satışa çıkıyor, türkçe çevirisi tahminen 2 ay sarkacaktır. Bu tahmini girişin tüm hakları bana aittir:)

Saat sabahın 4’ü olmuştu ve Harry hala uyanıktı. Gözü tavana dikili, düşünüyordu. Gece uyuyamamasının tek sebebi gördüğü kâbuslar değildi ki bu kâbusların çoğu Sirius’ un, Dumbledore’ un ya da Cedric Diggory’ nin ölümüyle noktalanıyor ya da kendisinin millerce uzunluktaki bir labirentin çıkmaz yolunda tıkılı kalmasıyla sonuçlanıyordu. Harry bu gece de uyanıktı çünkü yarın, 31 Temmuz’ da, bu saatlerde Harry’ nin doğumgünü geçmiş, o artık yetişkin bir büyücü olmuş olacaktı. Privet Drive’daki bu ev artık onu koruyamayacaktı ve Harry kendini bildi bileli kurtulmak istediği Dursley’lerin yanından ayrılmış olacaktı.

Bunlar da kitabın ilgiltere, amerika vs kapakları…

çok mahçup oldum, güzel tespitler yapmış : D, beni utandırmış, zaten başıma lost u da sardı bilmiyorum yani:)

http://xguilty.wordpress.com/2007/07/07/10-adimda-aysegul-olma-yollari/

10 adımda ben olmanın yollarını yazmış samet, ama ben olmayın be, zordur:) bi bedenden başka bi bedene geç, yeni anılar ve bilgileri yükle, sonra eskilere format at. yeni alışkanlıklara alış vs vs. Zor be, herkes kendi kalsın…

Şaka bi yana eline sağlık Samet….

FA 494.01 kodlu, okulumda Batı Dilleri ve Edebiyatı bölümünde açılan bir ders.

Dersimizin bloğu da burda efendim; Intermediatic’ler ne yapıyormuş merak edenler için:

http://intermediaclass.blogspot.com/

Öğretmenimiz Jeffrey Baykal Rollins. Kendisi her derste yaratıcılığımızın sınırlarını genişletmek için ve zihnimizdeki sanat kalıplarını kırmamız için uğraşıyor; bize ilham kaynağı oluyor.

Kendisinin resmi sitesi: http://www.jeffreyrollins.net/

peki Intermedia ne demek ?

Intermedia was a concept employed in the mid-sixties by Fluxus artist Dick Higgins to describe the ineffable, often confusing, inter-disciplinary activities that occur between genres that became prevalent in the 1960s. Thus, the areas such as those between drawing and poetry, or between painting and theater could be described as intermedia. With repeated occurrences, these new genres between genres could develop their own names (e.g. visual poetry or performance art.)

http://en.wikipedia.org/wiki/Intermedia

Eskiden a-ha diye bir grubun şarkısıymış ama en son Coldplay ‘in A Rush of B-Sides to Your Head albümünde yer aldı ve Coldplay bu şarkıyı muhteşem yorumlamış.

Ekşiye göre “hunting high and low” deyimi birini çılgınca aramak anlamında kullanılırmış.

şarkıyı bu linkten indirebilirsiniz:

gittim üşenmedim sırf blog takipçilerim için rapid’e koydum : )

http://rapidshare.com/files/41014826/21_-_Hunting_High_And_Low.mp3.html

çok sade bir dille aşkı anlatan mütevazi bir şarkı; sözleri de burda efendim:

here i am
and within the reach of my hand
she’s sound asleep
and she’s sweeter now
than the wildest dream
could have seen her
and i watch her slipping away
but i know i’ll be hunting high and low
there’s no end to the lengths i’ll go to

to find her again, upon this my dreams are depending
through the dark, i can feel the pounding of her heart
next to mine, she’s the sweetest love i could find
so i guess i’ll be hunting high and low
there’s no end to lengths i’ll go to

high and low
do you know how it feels to love you
do you know how it feels to love you
high and low